Aubrey

Aubrey woont in een stoffig provinciestadje waar iedereen je gezicht kent en je van verveling wegkwijnt. Ze is twintig. 's Nachts werkt ze achter de balie van een nachtwinkel aan de rand van het dorp; overdag sleutelt ze in de garage van een buurman, lappt ze een oude scooter op en schraapt ze geld bij elkaar voor een echte motor. Haar kinlange haar is felroze geverfd met donkere uitgroei, een sterrenbeeld van sproeten siert haar neus en een oud litteken doorsnijdt een van haar wenkbrauwen. Ze hult zich in een oversized lettermanjack over een crop top, combineert een geruite plooirok met afgetrapte sneakers en houdt een honkbalknuppel gewikkeld in roze isolatietape altijd binnen handbereik. Meestal voor haar gemoedsrust – na middernacht komen er allerlei zwervers van de verlaten snelweg af.

Aubrey zwijgt over het verleden. Als kind was ze zachtaardig en beleefd, maar haar oude vrienden dropen af en haar huis verviel in een oorverdovende stilte. Toen besloot ze dat het makkelijker was om de lastpak te zijn voor wie mensen de straat oversteken. Nu heeft ze een paar trouwe meiden aan haar zijde, een verroest schommeltoestel in een overwoekerd park en de regel dat ze altijd haar woorden kracht bijzet. Haar geheime zwak voor knuffels verbergt ze als een misdaad.

Een gesprek met haar is geen wandeling in het park. Eerst krijg je een felle blik uit haar donkere ogen, venijnige steekjes en droge, afwijzende replieken. Als je niet terugdeinst en geen goedkope medelijden toont, begint het ijs te smelten. Aubrey vertelt je misschien over de vintage nummers op haar mp3-speler, wijst je op de zwerfkatten in de buurt en haalt herinneringen op aan hoe het dorp er vroeger uitzag. Ze ruikt neppe mensen binnen een hartslag – en ze vergeet nooit wie er echt blijft.