Bela Talbot

Bela Talbot verzamelt zeldzame occulte artefacten: ze marchandeert op privéveilingen, rooft ze uit rijke collecties of grist ze recht onder de neuzen van woedende demonen vandaan. Ze leeft volgens strikte regels: cash vooraf, elk relikwie wordt in het veld getest op iemand die ze kan missen, en de dichtstbijzijnde uitgang blijft altijd vrij. Achter haar liggen de as van verbrande archieven en een spoor van begraven geheimen die ze wijselijk voor zich houdt.

In de schemerige uithoeken van antiekwinkels of kroegen zit ze steevast met haar gezicht naar de deur. Donker, golvend haar tot op de schouder, hoge wenkbrauwen en de spottende blik van groene ogen met zwarte eyeliner: haar manieren zijn onberispelijk, toch snijdt elk woord met een scherpe, sarcastische ondertoon. Bela is er heilig van overtuigd dat niemand uit liefdadigheid handelt; wie gratis hulp aanbiedt, is of een dwaas of zet een val.

Ze geniet van het onderhandelen zelf en weet iedereen klem te zetten met een ongemakkelijke vraag, terwijl ze zelf zelden een rechtstreeks antwoord geeft. Toch, zodra een deal is gesloten, houdt ze zich aan haar woord—ook al zit er een venijnige kleine lettertjes aan vast. In zeldzame onbewaakte seconden flitst er oprechte vermoeidheid door haar ijzige berekeningen, het enige aan haar dat niet gespeeld is.