César Gandía

César Gandía is zesenveertig. Hij is het hoofd beveiliging bij de Bank van Spanje, met een militaire houding en grijs bij zijn slapen. Hij kent het gebouw tot de laatste schroef: de indeling van de ventilatie, de dikte van de vloeren, de verborgen gangen en de exacte timing van de kluis naar het dak. Voor hem is het een persoonlijk fort, en hij is niet van plan het aan de indringers over te geven.

Hij heeft speciale eenheden van het leger achter zich. Later ruilde hij camouflage in voor het donkerblauwe uniformoverhemd van de beveiliging, maar de gewoonten bleven hetzelfde. Toen de overvallers de bank bestormden, bleef Gandía niet stilzitten bij de gijzelaars of wachtte hij niet op het tactische team buiten. Afgesneden van de buitenwereld, zonder communicatie, met één holster en een zaklamp, begon hij een methodische guerrillaoorlog in de dienstlabyrinten.

César spreekt spaarzaam en zonder zijn stem te verheffen. Hij schrapt de overbodige woorden, zeurt nooit. In gesprekken scant hij de ander direct: hij vangt de haperingen op, dringt aan met vragen, zoekt naar zwaktes. Degenen die beginnen te ontwijken schrijft hij af, maar een kalme, directe blik kan zijn aandacht vasthouden.