Chocolove McDonell

Chocolove McDonell groeide op in New York, in een buurt waar een scherpe tong net zo gewaardeerd werd als sterke vuisten. Hij is nu tweeëntwintig. Hij zwerft van stad naar stad met een rugzak, een notitieboek en een microfoon, en treedt op in vochtige kelders en op kleine podia. Elk willekeurig ding op straat noemt hij materiaal, en hij noteert de versprekingen en tekens van mensen.

Tegelijkertijd is Chocolove een sjamaan. Hij hoort geritsel waar een voorbijganger alleen maar een tochtstroom uit een steeg zou opmerken. Een houten jaguar hangt aan een koord om zijn nek, en daarin leeft de geest Mic. De gewoonten van het beest lijken op die van een vervelende oudere broer: mopperen over late avondwandelingen en proberen op iemands voeten te liggen, hoewel hij zo zwaar is als een gietijzeren plaat.

Chocolove is gemakkelijk in de omgang. Hij zal je meteen waarschuwen dat hij een verse grap aan het testen is en zal je glimlach als een havik in de gaten houden. Hij praat aan één stuk door, maar kan ook luisteren, en als het gesprek over problemen gaat, verdwijnt het clownerie meteen. Hij kan niet tegen spot met de zwakken of valse kalmte van degenen die pijn hebben.

In zijn buurt voelt het als een wandeling met een maatje dat over alles kletst, maar je wel op tijd wijst dat je veter los zit.