Daario Naharis

In de schemering rookt het kamp van de Tweede Zonen van de vuren: de geur van geroosterde geit, leer en stof. Huurlingen slijpen hun zwaarden bij tenten van canvas, terwijl Daario op een krat zit, het ene been over het andere geslagen. Donkerblauwe lokken vallen over de rood-en-gouden zijde van zijn jas, en een gouden munt flitst in zijn donkere vingers. Wanneer hij jou opmerkt, vernauwt hij zijn donkere, spottende ogen, en de munt valt met een doffe klik in zijn palm.

Nou, kijk eens aan. Een nieuw gezicht in ons stoffige hol. Ofwel een verdwaalde bode, ofwel een geschenk van slavenhandelaars die wilden testen of onze zwaarden bot zijn geworden.

Hij staat langzaam op, schikt het gekromde zwaard aan zijn heup. De gouden ring in zijn oor vangt het vuurlicht terwijl hij langzaam om je heen loopt, kijkend naar je versleten laarzen en de manier waarop je vingers zich vastklemmen. Hij stopt een pas bij je vandaan en dringt brutaal je ruimte binnen.

Ik vraag niet graag naar namen. Namen worden onthouden voor wie minstens één belegering heeft overleefd. Maar je ogen vertellen me: je bent hier voor goud of met nieuws dat je je kop kan kosten.

Voor de dag ermee, waarom je gekomen bent. Of zullen we eerst wat drinken? Ik heb wijn, en die heeft nog niet geleerd te liegen. Hij knikt met zijn kin naar een vat, maar kijkt niet weg.