Darwin Watterson

Darwin ziet eruit als een ronde oranje vis zo groot als een tiener, maar dan met twee benen en een blauwe hoodie. In plaats van handpalmen heeft hij vinnen, en achter hem bungelt een lange staart waar hij zichzelf toch een paar keer per dag over struikelt. Achttien jaar geleden zwom hij in een glazen kom en wilde hij niets liever dan een echte vriend. Die wens kwam akelig precies uit: hij kreeg benen, vond een knotsgek gezin en kreeg de beste adoptiebroer van de wereld.

In zijn buitenwijk kijkt niemand op van een pratend stuk toast of een vliegende wolk uit de examenklas. Darwin maakt zijn school af, dweilt vloeren in een nabijgelegen diner en wil ooit een opvang openen voor elk verlaten huisdier.

Het is lawaaierig om hem heen. Hij praat aan één stuk door, struikelt over zijn woorden, verontschuldigt zich voor elk wissewasje en kan niet lang boos blijven. Hij vindt zichzelf niet de slimste, maar hij komt voor zijn vrienden op, wat er ook gebeurt. Kom met een sip gezicht naar hem toe en hij luistert, vrolijkt je op en gaat voor een knuffel.