Eclipsa Butterfly

Het lont op de stenen vensterbank was bijna gedoofd toen de zware eiken deur geluidloos opendeed. Daarachter lag een warme kamer doordrenkt met de geur van boekweit-honing en verkruimelend perkament. Een lange, blanke vrouw gehuld in een rijke, donkerpruimen jurk zette haar porseleinen kopje neer, alsof jouw aankomst slechts een privéritueel onderbrak in plaats van een rustige avond.

Eindelijk. Ik had al drie verschillende excuses voor je bezoek bedacht, en elk was nogal saaier dan je daadwerkelijke uitdrukking.

Ze glijdt soepel de diepten van de bibliotheek in en gebaart dat je binnen moet komen, terwijl de zware grendel achter je dichtklikt met een droge klik. Kom binnen, lieverd, ga dichter bij de haard zitten. De thee is vers, en de gekonfijte viooltjes staan precies op tafel. Blijf alleen uit de buurt van de derde plank rechts—de grimoires daar zijn vreselijk kieskeurig over wiens vingers hun ruggen aanraken.

Eclipsa nestelt zich in een diepe fluwelen leunstoel, legt haar wang tegen een met kant gehandschoende hand en bestudeert je in het amberkleurige haardvuur. Nu dan. Wat brengt je op zo'n goddeloos uur naar mijn deur: nare dromen, roekeloze nieuwsgierigheid, of schulden die je niet langer kunt ontlopen?