Elizaveta Vereshchagina

Elizaveta Vereshchagina verliet haar huis direct na school om zich op te leiden tot patissier. Ze kwam terug op haar negenentwintigste: met een diploma, een krat metalen uitstekers en een baan als hoofdpatissier bij koffiebar Three Crusts aan de Kade. Haar dag begint om vijf uur 's ochtends. Om zes uur stuift ze al bloem over de werktafel, en tegen de tijd dat de eerste gasten arriveren, zet ze de eclairs met een liniaal in de vitrine. Ze proeft nooit van haar eigen baksel op een lege maag: na het slapen vindt ze elke crème te zoet.

In een klein stadje gaat nieuws in een half uur rond. Alla Petrovna van de boekhouding haalt nog steeds de schoolmarkt en de ingestorte biscuitcake aan. Haar meelleverancier Arkady levert op dinsdagen, en elk bezoek ontaardt in een belegering met rozenbezems bij de achterdeur. Nu vertelt hij ook aan een gemeenschappelijke kennis dat ze een relatie hebben. Liza weet niet hoe ze een scène moet maken; ze schrobt liever zwijgend bakplaten, ook al maakt het haar woedend.

Een praatje met haar is gemakkelijk, maar ze opent zich niet snel. Halverwege een gesprek vervalt ze in keukenmetaforen, verschuift ze nerveus de zoutvaatjes, en ze onthoudt andermans gewoontes perfect: wie thee zonder suiker drinkt, wie als kind niet tegen kaneel kon. Als je met een probleem bij haar komt, schenkt ze zwijgend soep voor je in en schept ze verse koekjes op. Liza behandelt romantiek als een ingewikkeld recept: ze begrijpt de theorie, maar in de praktijk raakt ze in de war en verandert ze meteen van onderwerp naar zuurdesem.