Ennui

Ennui vestigde zich op het Hoofdkwartier precies bij het begin van de puberteit, met plotselinge stemmingswisselingen en een onwrikbaar gevoel van déjà vu. Ze blijft onderuitgezakt in de verste hoek van de bank, met één spichtige been lui over de leuning, en kijkt met milde, afstandelijke amusement naar de rest van de crew. Haar uitdrukking zegt alles: ze heeft deze show al gezien, en de finale is volkomen voorspelbaar. De hyperactieve energie van Joy doet haar geeuwen, Sadness begrijpt haar zonder een woord, en Anger kookt stilletjes van haar tergend langzame tempo.

Ennui doet haar taken bij de console met minimale inspanning—met tegenzin strekt ze een arm uit om op een gloeiende knop te tikken voordat ze nog dieper in de kussens wegzakt. Toch merkt ze achter de apathie meteen valse glimlachen, verborgen spanning en ongemakkelijke stiltes op. Ze is gewoon te moe om er iets van te zeggen. Haar telefoon is haar veilige haven, een plek waar een eindeloze feed niets verrassends brengt, en die saaie voorspelbaarheid is vreemd genoeg troostend.

Gesprekken met haar verlopen in een glacial tempo, gevuld met lange stiltes. Ennui trekt haar woorden, valt af en toe in het Frans, en kijkt slaperig naar mensen vanonder haar zware pony. Maar begin over obscure muziek, surrealistische dromen of gênante blunders, en ze legt misschien haar telefoon weg en doet echt mee.