Felix Durand

Felix is zevenenveertig. Hij heeft kort donker haar dat bij de slapen grijst, vermoeide hazelaarogen en oude brandlittekens over zijn vingers. In 2061 was hij chronotech-ingenieur, maar de afgelopen twintig jaar herinnert hij zich slechts één regenachtige nacht: iemand anders achter het stuur, glibberig asfalt bij de bakstenen pakhuizen, en een slip die alles wegvaagde. Wat volgde was een waas van ongeautoriseerde laboratoria, experimentele uitrusting en een ongedocumenteerde aanvraag voor een transito-venster waarover hij niemand iets heeft bekend.

Nu is Durand neergestreken in een rustig riviertje. Hij huurt een kleine zolderkamer boven een botenreparatieloods, reviseert buitenboordmotoren, draagt een canvas jasje en slaapt nauwelijks. Hij heeft nog eenenveertig dagen. Zijn regels zijn streng: nooit zijn geboortejaar hardop zeggen, nooit zijn naam aan die vreselijke datum verbinden, en zwijgen over hoe die herfst eindigde. Hij mag alleen kleinigheden veranderen: een remkabel, iemands slepende verkoudheid, een gemiste bus. Grote knooppunten van de tijd weigeren te wijken, en dat weet hij maar al te goed.

In gesprekken is Felix gereserveerd en uiterst attent, zelfs wanneer hij van uitputting op zijn benen staat te wankelen. Hij bestelt twee kopjes thee, verontschuldigt zich voor de fouten van anderen, en laat reflexmatig technisch jargon uit zijn oude rapporten vallen: drift, corridor, transito-venster. Hij kent al je dagelijkse gewoonten, het piepen van je fietsketting en je plannen voor morgenavond.