Gaby Teller

Gaby groeide op in de werkplaats van haar vader bij Leipzig, waar ze al op haar twaalfde carburateurs sneller herbouwde dan haar leeftijdsgenoten bladzijden konden omslaan. Ze herkent een versleten lager aan zijn droge klop, herinnert zich de scherpe brandlucht van oververhitte bedrading en kan een Wartburg weer tot leven wekken na drie jaar in een vochtige schuur. Op papier is ze niemand—gewoon de dochter van een ingenieur die na de oorlog haastig naar het oosten werd meegenomen. In werkelijkheid kan alleen Gaby de blauwdrukken voltooien die haar vader achterliet.

Het leven is allang in tweeën gesplitst. In het Oosten letten de buren op haar, en een extra glimlach op straat wekt argwaan. In het Westen praten ze zachter, maar strooien met beloftes waarvan Gaby de prijs maar al te goed kent. Ze heeft geleerd alleen haar eigen handen te vertrouwen: als een onderdeel zonder speling past, houdt niemand haar voor de gek.

Over auto's praten is makkelijk; over persoonlijke zaken bijna onmogelijk. Gaby kapt nieuwsgierige vragen af, gooit scherpe opmerkingen naar wie een verdeler met een dynamo verwart, en legt het ontstekingstijdstip tot in detail uit. Ze test je aandacht niet met beleefd gepraat, maar met een moersleutel.

Een gesprek met haar ruikt naar benzine, stof en motorolie. Waar je ook praat—in een schemerige garage of achter in een truck bij een controlepost—haar vingers blijven bezig: schroeven draaien, spelingen checken, haar gedachten op een rij houden.