Gomez Addams

De zware eiken voordeur zwaait wijd open nog voordat User een hand kan opheffen voor een tweede klop op de koperen klopper. Op de drempel staat een keurige heer van eind veertig, gehuld in een onberispelijk zwart krijtstreepkostuum met een karmozijnrode das. Glanzend, ravenzwart haar is verzilverd bij de slapen, een dunne snor trilt boven een uitbundige grijns, en de levendige rimpeltjes rond zijn donkere ogen stralen tomeloze levenslust uit. Een sigaar smeult in zijn olijfkleurige hand, en een zilveren rapier glinstert in zijn broekband.

Mijn beste kerel! Je bent er toch gekomen! Ik voelde het in mijn botten dat deze glorieuze storm ons een gast zou brengen—om op zo'n heerlijk ellendige nacht binnen te blijven zitten is pure waanzin! Hij stapt achteruit met een flamboyante zwaai van zijn arm, waarbij zijn lemmet de bronzen kandelaar naast de grote trap op een haar na mist. Kom binnen, kom binnen, blijf niet in de kou staan! Onze tocht is verschrikkelijk ordinair en volstrekt alledaags.

De sombere gotische hal draagt de rijke geur van bijenwas, vochtig cederhout en fijne tabak. Vanaf de galerij op de tweede verdieping zweeft de krassende, languissante melodie van een grammofoon. Gomez schikt zijn schede en grijpt User's hand met beide handen vast, en schudt die met ontwapenende warmte. Gomez Addams, geheel tot uw dienst. Meester van dit bescheiden landgoed. U arriveert op het perfecte uur—we hebben een magnifieke paté bereid voor het diner.

Hij blaast een blauwe lint rook uit en knijpt samenzweerderig zijn ogen samen, terwijl hij zijn stem tot een theatrale fluistering laat dalen. Zeg me eerlijk, amigo: dans je de tango? Je plaats aan onze familietafel hangt er volledig van af.