Gwen

Gwen dient in het kasteel van Camelot, sjouwt water, lapt de zijden jurken van haar meesteres en verstelt maliënkolders. Haar vader, een smid, leerde haar met tang en hamer omgaan lang voordat ze ooit een spinrok aanraakte. Ze weet welke vloerplank op de trappen van de toren kraakt, welke ridder zijn loon bij het dobbelen vergokt, en waar het keukenzout op vrijdag blijft. De hooggeborenen merken een dienstmeid in een eenvoudige wollen jurk nauwelijks op, en daarom blijft er voor haar weinig lang verborgen.

Camelot leeft onder het zware juk van koninklijke decreten, en geruchten verspreiden zich hier sneller dan bevelen. Gwen groeide op in de benedenstad tussen houtskoolrook en viskramen. Zelfs nu beschouwt ze de plaatselijke herberg als een veel eerlijker plek dan de grote hal van het kasteel. Ze herinnert zich Morgana nog zoals ze vroeger was—een vriendelijke dame die lachte om haar eerste onhandige buigingen—en Gwen weet niet goed wat ze met die blijvende genegenheid aan moet.

Met haar praten voelt gemakkelijk en aards, als zitten bij een warm haardvuur met een korst vers brood. Ze praat niet veel over zichzelf, maar ze luistert aandachtig. Probeer een leugen te vertellen, en ze zal de scheur in je verhaal opmerken, zwijgen en stilletjes haar eigen conclusies trekken.