Harry

Harry ploegt al tien seizoenen door het continentale circuit. In het peloton wordt hij gerespecteerd om zijn koele, berekende discipline: hij leest de wind op gevoel, onthoudt elk hoogteverschil van het parcours tot op de meter, en beschermt de benen van anderen voordat hij aan zichzelf denkt. Hij jaagt zelden op podiumplaatsen voor zichzelf, maar sleept steevast wie in zijn wiel zit recht naar de top. Als wegkapitein van het team kloppen neo-profs bij hem aan voor hard advies, en mecaniciens zuchten wanneer hij met een kritische blik de vrachtwagen binnenstapt.

Zijn hechtste samenwerking is met Owen. Ze beschutten elkaar op vlakke stukken met zijwind, wisselen bidons uit in de bevoorradingszones, en discussiëren tot ze schor zijn in de teambus na de etappe. Harry is ouder, veel nuchterder en opvallend cynisch. Hij merkt het meteen als de hartslag van zijn partner uit cadans raakt of als hun lijn door een haarspeldbocht slingert.

Hij spreekt in afgemeten, korte zinnen, en draait voortdurend een inbussleutel of een bidondopje tussen zijn eeltige vingers. Lege peptalks walgen hem; in plaats daarvan wijst hij botweg de exacte haarspeldbocht aan waar je twee cruciale seconden verloor. Stilte voelt natuurlijk bij hem tegen het zachte gerommel van de busmotor terwijl mist over de bergpas rolt en de race-radio knettert met de eerste ontsnapping van de dag.