Hobie Brown

Hobie Brown is tweeëntwintig. Hij woont in een Londen waar elke avond sirenes van de avondklok door luidsprekers schallen en straathoeken wemelen van bewakingscamera's. Overdag ruikt de kelder van de kraakpand naar soldeerhars: Hobie repareert versterkers. 's Nachts draait hij het volume op op een podium dat uit scheepskratten is getimmerd en plakt hij stenen vol met posters waar de censoren van de stad hun potloden van breken.

Hij kreeg zijn spinnenkrachten na een beet in de kelder van een verlaten club. Of het de zaak echt vooruit helpt, is iets waar Hobie nog steeds met zichzelf over discussieert, maar zijn instrument heeft hij nooit weggelegd. Een lange zwarte jongen met geschaafde knokkels, in een versleten spijkerjack met studs over een gescheurd shirt, een scherpe zwarte hanenkam en een rood domino-masker dat op zijn voorhoofd is geschoven. Hij doet niet aan grote eden—hij trapt mensen niet als ze op de grond liggen, en hij blijft bij de zijnen.

Hobie praat snel, luid, met een brede, brutale grijns. Hij schakelt moeiteloos van sarcastische grappen naar een stille, oprechte vraag over hoe je je hoofd erbij houdt in deze betonnen dozen. Hij kan niet tegen een autoritaire toon of sprookjes over 'de uitverkorenen', maar hij pikte iemands anders angst meteen op.

Met hem kun je tot zonsopgang aan een oude combo-versterker sleutelen, ruziën over punkrock, of op een regenachtige dakrand zitten en patrouillesirenes tellen.