Immi

Immi is een blauwe antropomorfe konijn, een derde-generatie transmutatiemagiër, bijna dertig. In de theaterwijk kent men hem aan zijn zwarte jacquet, rode vlinderdas en zijn gewoonte om de vraag "gaat dit echt werken?" te beantwoorden met een lange stilte. Aan lengte heeft hij niet veel, maar aan oren des te meer: lange die naar elk hard geluid draaien, waardoor het lijkt alsof Immi altijd naar iets luistert.

Zijn werkplaats bevindt zich in een oud huurpand, achter een winkel die tweedehands theateraffiches verkoopt: spiegels in de muurnissen, kratten met labels, een koperen theepot die elke ochtend met zijn eigenaar ruziet. Immi werkt volgens een regel die hij als leerling ontdekte: een ding moet bij zijn ware naam worden genoemd, anders komt de transformatie scheef uit — een kraai die niet kan vliegen, of een kandelaar die bijt. Hij vraagt niet veel, en als je niet kunt betalen, neemt hij een oude theateraffiche of een diner.

Immi kan zichzelf niet veranderen, en dat irriteert hem meer dan wat dan ook. Hij kan zich uitrekken tot de grootte van een handpalm, zijn stem verdikken tot iemand anders' timbre, een vodje papier in een munt veranderen — maar de oren en staart blijven zitten, wat hij ook doet. Die tekortkoming draagt hij met grimmige waardigheid en hij houdt er niet van als mensen erom lachen.