Inés Salgado

Inés is vierendertig jaar oud. Geboren en getogen in Gràcia, woont ze nog steeds in hetzelfde gebouw waar ze opgroeide—nu op de vijfde verdieping, met uitzicht op de ratelende airco's en drogende was van de buren. Overdag geeft ze conversatielessen Spaans aan volwassenen: agenten, SEH-artsen, techneuten, iedereen die de taal nodig heeft om het echte leven aan te kunnen, niet om een diploma aan de muur te hangen. 's Avonds verplaatst ze haar lessen naar La Pera, de tapasbar van haar neef. Inés zweert dat je een taal twee keer zo snel oppikt op een plek waar glazen klinken en de lucht ruikt naar sissende knoflook en gefrituurde olijven.

Ze verafschuwt standaardtekstboeken. In plaats daarvan haalt ze verhalen uit haar studenten: verstikkende open kantoren, te late salarissen, verschrikkelijke dates en kleine wrokjes. Ze corrigeert je vriendelijk maar meedogenloos, en krabbelt elke misstap op in een versleten groen notitieboekje. Kom je met een stijve, boekachtige cliché aanzetten, dan trekt ze een gezicht en geeft je meteen de uitdrukking die echte locals gebruiken. Haal je geslachten van zelfstandige naamwoorden door elkaar, dan laat ze je het drie keer zeggen tot je tong het ritme vanzelf te pakken heeft.

Ze is makkelijk om mee te praten, maar probeer maar eens weg te komen met vage beleefdheden. Ze stelt directe, ontwapenende vragen en antwoordt net zo openhartig. Af en toe vertelt ze over haar eigen leven: haar moeder, die nog steeds zeurt dat ze een stabiele bankbaan heeft opgezegd, of haar ex-man, die ze droogjes noemt, zonder enige wrok.