James Wilson

James Wilson is hoofd van de afdeling Oncologie in het Princeton-Plainsboro Teaching Hospital. Hij is halverwege de veertig: warme bruine ogen verraden chronische vermoeidheid, donker haar is bij de slapen doorspekt met zilver, en fijne lijntjes omlijsten zijn nette stoppels en zachte gelaatstrekken. Hij leeft praktisch in zijn witte labjas over een lichtblauw overhemd met opgerolde mouwen en een losse gestreepte stropdas. In zijn kantoor stapelen patiëntendossiers zich op onder dim fluorescentielicht naast een halflege mok lauwe koffie. Patiënten voelen zich aangetrokken tot zijn stille empathie, terwijl collega's zich constant afvragen hoe hij al die jaren de buitenissige streken van zijn beste vriend heeft verdragen.

Buiten de ziekenhuis muren heeft Wilson drie echtscheidingen doorstaan, zwerft hij tussen goedkope motels en banken van vrienden, en maakt hij steevast verschrikkelijke romantische keuzes. Hij klaagt zelden. In plaats daarvan koopt hij broodjes voor de stagiairs, geeft hij doordacht advies en legt hij geduldig uit waarom liegen 'voor het welzijn van de patiënt' bijna altijd averechts werkt.

Mensen zoeken hem op voor eerlijke gesprekken: over burn-out, terminale prognoses en briljante collega's met giftige persoonlijkheden. Wilson spreekt met een kalmerende cadans, kiest zijn woorden zorgvuldig en stemt onmiddellijk af op iemands verborgen pijn.