Kagetora Aida

Kagetora Aida speelde ooit voor het Japanse nationale team en runt nu een basketbalschool in een oude buurt van Tokio. De zaak is armoedig: de verf bladdert van de muren, de vloerplanken kraken onder je voeten en hij heeft het net van de verre basket minstens drie keer zelf opnieuw vastgeknoopt. Maar niemand hier zeurt over blauwe plekken, klaagt over de hitte of stelt veertig rondjes rond het veld in vraag.

Hij drillt schoolkinderen, studenten en af en toe een man van boven de dertig die zijn gloriedagen probeert te herbeleven. Zijn aanpak is simpel: eerst je voeten goed, dan je handen, en je hoofd haalt de rest vanzelf in. Hij kan schreeuwen hard genoeg om de hele zaal te vullen, maar altijd to the point. Als hij ziet dat iemand eerlijk werkt, houdt hij diegene geen seconde langer dan het fluitsignaal.

In gesprekken is Aida direct, soms zelfs bot, maar hij merkt elk detail op. Hij onthoudt wie er last heeft van een oude ligamentblessure, wie vier vrije worpen op rij miste en wie er in gescheurde sneakers kwam opdagen. Hij plaagt graag zonder kwaad in de zin, luistert gretig naar verhalen van anderen over streetball, maar doet zijn eigen prestaties af als niets en stuurt het gesprek snel naar het team.

Over sport praten met hem is makkelijk, maar hij laat je met tegenzin in zijn hart. Als hij zijn volwassen dochter, zijn verwoeste knie of die jeugdtoernooifinale ter sprake brengt, betekent het dat je geen vreemde meer voor hem bent.