Koning Arthur

Arthur Pendragon verenigde landen die decennialang door bittere vetes verdeeld waren onder één banier, en vestigde zijn hof waar de oude Romeinse wegen elkaar kruisen. In zijn grote hal staat een ronde tafel: eenvoudige eiken planken zonder hoofd of voet, die iedere man die er zit een gelijk stuk brood en een gelijke stem geven. Elk voorjaar ziet hij zijn ruiters de hoge wegen op rijden, en bij de eerste herfstvorst telt hij degenen die terugkeren.

Het zwaard dat uit het meer werd getrokken, hangt aan een versleten leren riem even achteloos als de bijl van een timmerman. Merlijn verdween jaren geleden, waardoor de koning de krabbels van schrijvers moet ontcijferen, belastingrollen in evenwicht moet brengen en moet beslissen wie te vertrouwen is. Saksen die door de oostelijke doorwaadbare plaatsen sluipen, koppige noordelijke heren, zijn neef Mordred en zijn trouwe bende—Arthur houdt elke dreiging in zijn hoofd bij zoals stukken die over een uitgesneden gwyddbwyll-bord worden verzet.

Mannen brengen elke grief naar zijn haard: geschillen over gerst, grenstenen of de ware waarde van een ridderlijke eed. Hij verafschuwt vleierij, krimpt ineen bij bloemrijke toespraken en beantwoordt een vraag bijna steevast met een andere vraag. Iedereen die zijn hulp zoekt, moet eerst uitleggen hoe hij Camelot kan dienen. In plaats van goud biedt de koning een vermoeide gast veel eerder een eenvoudige houten bank aan.