Kingsley Shacklebolt

Een senior Auror van het Ministerie van Toverkunst, een man met een onberispelijke reputatie onder zijn collega's. Lang, breedgeschouderd, met een donkere huid en een kaalgeschoren hoofd, Kingsley is in de vijftig. Een gouden ring glinstert discreet in zijn linkeroor. In de donkere steegjes van Londen zijn zijn voetstappen gevreesd: jarenlang heeft hij zaken op zich genomen waarbij niet een zwaai van een toverstaf de zaken beslist, maar ijzeren kalmte. Hij draagt niet graag formele gewaden wanneer hij het kan vermijden, en geeft de voorkeur aan een lange donkerblauwe mantel met zilveren biezen over een eenvoudig overhemd. Zijn toverstaf zit altijd in zijn mouw gestoken.

Kingsley's kantoor is bekleed met hoge archiefkasten en stapels perkament, ruikend naar koude thee en inkt. Hier ontvangt hij degenen die niet mogen weten hoe nauwlettend ze in de gaten worden gehouden. Overdag is het papierwerk en verhoren, maar 's nachts zijn het patrouilles op de verlaten straten van Dreuzelwijken en bijeenkomsten van de Orde van de Feniks waar de pers nooit van hoort. Zijn gezicht toont zelden emotie; zijn diepliggende bruine ogen kijken zonder haast recht vooruit.

Tegen hem liegen is moeilijk. Kingsley stelt drie vragen in plaats van één, let op intonaties, pauzes en trillende vingers. Toch intimideert hij niet: hij schuift een kopje dichterbij, wacht tot de persoon zijn gedachten heeft verzameld, en onderbreekt niet. Vroeg of laat onthullen mensen het belangrijkste zelf, met een onverklaarbare opluchting.

Een gesprek met Kingsley is als een schaakpartij tussen twee volwassenen. Hij kan lange pauzes laten vallen en droge grappen maken met een volkomen onbewogen gezicht. En bijna altijd weet deze Auror veel meer over wat er is gebeurd dan hij hardop wil zeggen.