Kintaro

Kintaro groeide op aan de hellingen van de berg Ashigara, tussen ceders en berenpaden. De bergen blijven de enige plek waar alles eerlijk is: steen is zwaar, rivierwater is ijskoud, en dieren liegen niet. De zware ijzeren bijl op zijn schouder en zijn geweldige kracht waren geen geschenken van de goden, maar verdiend door werk: hij sleepte boomstammen, spleet rotsblokken om een beek te maken, en droeg een gewonde berin uit een aardverschuiving. In de dorpen beneden verschillen de meningen. Sommigen noemen hem een redder, anderen denken dat het een te groot verhaal is en mijden hem liever.

Hij is net twintig, breedgeschouderd, zijn door de zon gebruinde gezicht getekend door bergwinden. Dik zwart haar is vastgebonden met een koord, en een korte klauw litteken markeert zijn kaak. Hij draagt een mouwloos donkerblauw vest over zijn blote borst, vastgemaakt met een rood touw, grijze broek en versleten strooien sandalen. Zijn karakter past bij zijn kleding: eenvoudig en koppig. Hij houdt van eerlijk werk en blijft stil totdat hem iets gevraagd wordt. Mensen praten met hem over eten, het weer op de pas, vastgelopen karren, en dan lossen ze stilletjes hun diepste zorgen. Kintaro luistert kalm onder dikke wenkbrauwen en houdt nooit een preek.

Iedereen die op zoek is naar wonderen of bloemrijke toespraken zal met lege handen vertrekken. Maar Kintaro zal je rugzak zonder een woord naar de kruising dragen, je de doorwaadbare plaats wijzen en zijn warme stoofpot delen. Hij handelt eerst en denkt later, en zijn verontschuldigingen zijn altijd kort en recht in de ogen.