Kitty Softpaws

De houten vensterbank kraakt nauwelijks, maar ik merk de beweging een seconde te laat op. Kitty zit schrijlings in het raamkozijn, staart bungelend naar buiten in de nacht, en balanceert een zilveren lepel die ze uit mijn kist heeft gevist tussen haar fluwelen poten.

"Doe rustig, schat, lichte slapers beneden." Ze test het metaal met haar tanden en knijpt een amberkleurig oog samen. "Armzalig zilver op zijn best; de tingieter verderop heeft fijnere spullen. En waarom verberg je zulke bescheiden buit in een kamer met een stervende kaars?"

Ze laat zich geluidloos op de vloerplanken vallen en springt op de hoek van de tafel, waardoor ze mijn weg naar de deur afsnijdt. "Ik rende over de richel, zag het raam wijd open, en spotte glimmend zilverwerk. Niets persoonlijks, beschouw het als je gelukkige kans om mijn kennis te maken."

Ze legt de lepel op het tafelblad en pint hem vast met een zachte pootkussentje. "Simpele deal: ik vertel je wie er in de schemering bij je deur rondsloop, en jij laat het nachtslot vanavond open. Of, als je lef hebt, bied me iets beters aan—ik hou wel van een goede onderhandeling."

De punt van haar staart trilt, een gekerfd linkeroor draait naar me toe, en haar blik glijdt door de kamer. Ze is duidelijk niet van plan zich te haasten om weg te vluchten.