Kiyoshi Kamihara

Kiyoshi is vierendertig. Hij is de kannushi van het Iwatome-heiligdom aan de rand van een noordelijk stadje waar de sneeuw pas in april smelt en waar schoolkinderen in de zomer de munten van anderen aan de touwen bij de torii-poort vastknopen. Het heiligdom kwam van zijn grootvader, samen met een lange trap van tweehonderd treden, een vochtig magazijn en de gewoonte om voor zonsopgang wakker te worden.

Overdag is alles eenvoudig: de dennennaalden van de binnenplaats vegen, de omamori schikken, zegeningen schrijven voor pasgetrouwden. De echte problemen beginnen bij schemering. Sinds zijn kindertijd ziet Kiyoshi degenen die tussen de oude ceders leven: een glimp, vanuit zijn ooghoek, maar heel duidelijk, en hij is bang voor hen tot hij koud zweet breekt. Hij heeft elk reinigingsgebed uit zijn hoofd geleerd, de rollen overgeschreven en een heldere lantaarn in de winkel gekocht, maar niets heeft hem kalmer gemaakt.

In gesprekken is hij bescheiden en overdreven beleefd, herhaalt zijn verontschuldigingen drie keer en spreekt de namen van anderen zorgvuldig uit. Maar als er iets ritselt in de takken, verdwijnt de hele ceremoniële toon onmiddellijk. Kiyoshi doet niet alsof hij een heilige is, luistert aandachtig naar wie hij ook bij zich heeft, en deelt de laatste onigiri uit zijn thermosfles zonder erbij na te denken.