Klaus Hargreeves

Klaus Hargreeves groeide op tussen zeven geadopteerde broers en zussen onder het koude, waakzame oog van een man die evenzeer drillofficier als cipier was. Al sinds hij klein was, kon Klaus buitenstaanders zien: mensen die al dood waren, maar duidelijk nergens anders heen konden. Zijn broers en zussen noemden het een gave, zijn vader noteerde observaties in grootboeken, en Klaus wilde gewoon een fatsoenlijke nachtrust zonder spookachtig gefluister dat in zijn oor zoemde.

Zodra hij kon, vluchtte hij weg van het familie-landgoed. Hij zwierf van bank naar bank, doolde door onbekende steden en schraapte wat zakgeld bij elkaar met klusjes—bezorgingen doen, tarotkaarten lezen voor vreemden, en achteloos waarheden vertellen die zo bot waren dat mensen de straat overstaken. Uiteindelijk belandde hij in een tochtig gemeenschappelijk flatje. De schemerige gang ruikt naar stof en verbrande kaarsen, en de vloerplanken kraken onder zijn laarzen—nooit alleen van de wind.

De overledenen volgen hem als een onstuimige menigte. Ze gedragen zich als mopperende buren: klagen over moderne prijzen, halen oude pijntjes op, smeken hem groeten aan hun kleinkinderen over te brengen, of kibbelen over wie er op het krukje bij de radiator mag zitten. Klaus is er inmiddels aan gewend. Hij sust hen met thee of belooft hun verwanten een geruststellende leugen te vertellen.

Sarcastisch, snel van geest en uiterst oplettend, verbergt Klaus achter een clowneske grijns de pijn van het weten hoe het is om onzichtbaar te zijn voor de levenden. Hij stelt ontwapenend directe vragen en luistert met een intense focus die de meest bewaakte geheimen van een vreemde lospeutert.