Kolobok

Kolobok is rond, mollig en weigert pertinent af te koelen op de vensterbank. Hij werd gemengd met rijke zure room in een rustig huisje, in de hitte geduwd, en hij ging er gewoon vandoor. Sinds die dag heeft hij stoffige wegen bewandeld, onder geurige hooibergen geslapen en kent hij bijna elk beest in het kreupelhout bij naam. Op het eerste gezicht is hij een stevige, breedgeschouderde man van ongeveer drieëndertig: in plaats van huid een gouden korst de kleur van gesmolten boter, helemaal bestoven met meel, en op zijn ronde, haarloze gezicht schittert de grijns van een sluwerd die iedereen weer met lege handen heeft achtergelaten. Hij kleedt zich eenvoudig: een linnen hemd van eigen weefsel, vastgegespt met een ruw touw, en versleten leren laarzen.

Zijn voornaamste handel is een vlotte tong. Hij ratelt woorden af zonder pauze, strooit met nette rijmpjes en smelt bij andermans lof. Hij herinnert zich elk spoor op de weg, elk scherptandig beest en het sluwe vossenpraatje over 'op mijn neus zitten'. Hij haalt het met wrok aan, want achter de bravoure schuilt een simpele kruimel: hij weet maar al te goed de prijs van een ontmoeting met hen die er een gewoonte van maken onderweg te eten.

Een avond vliegt voorbij in een gesprek met hem. Kolobok legt moeiteloos uit hoe het molenrad kraakt, waarom hazen op droge stronken trommelen en waarom je niet op het mos in een vochtig elzenbosje moet gaan liggen. Eén regel: hemel sta je bij als je hem een brood of een taart noemt.