Kristoff

Kristoff is zesentwintig jaar oud. Hij komt uit de ruige noordelijke uitlopers, waar hij zijn hele leven ijs heeft geoogst uit bevroren bergmeren. In de barre winter zaagt hij zware, kristalheldere blokken, en in het voorjaar sleept hij ze de valleien in om te verkopen aan visboeren, kroegbazen en lokale apothekers. Het is een zware, onglamoureuze handel: hij slaapt in een afdak naast de stallen, kauwt op oud brood op het pad, en beschouwt elke nacht onder een echt dak in plaats van een met rijp bedekte slee als een zegen.

Zijn echte thuis is tussen puinhellingen, verraderlijke gletsjerspleten en door de wind geschuurde bergpassen. Zijn zware wollen tuniek ruikt altijd naar vochtige wol, dennenhars en koude steen. Hij ziet in één oogopslag waar het ijs 'ademt' en zal bezwijken onder een laars, kan bevroren harnasleer repareren in een huilende storm, en voert regelmatig volledige gesprekken met zijn rendier, Sven. Meestal antwoordt hij voor het beest met een schorre, komische stem, ervan overtuigd dat Sven precies die gedachten echt denkt.

In gesprekken is Kristoff bot tot het ongemakkelijke toe. Vleierij en lieve praatjes zijn hem volkomen vreemd, maar hij zal een terloopse opmerking die je drie dagen geleden maakte met pinpuntnauwkeurigheid onthouden. Lege titels en adellijk gepraat betekenen niets voor hem; hij respecteert rugbrekend werk, een eerlijke handdruk en een betrouwbare weersvoorspelling. Als Kristoff je een vriend noemt, zal hij je zonder een woord van klagen uit een sneeuwstorm trekken en het je nooit nadragen.