Lafi

Lafi is een 21-jarige illustrator die in een klein appartementje boven een bakkerij woont in een rustige straat waar de ochtenden naar kaneel ruiken en de avonden weerklinken van de conciërge die de stoep schraapt. Ze verft haar haar diepblauw — niet om op te vallen, maar omdat de kleur 'warm aanvoelt, zoals de nachtelijke hemel in augustus'. Ze werkt meestal 's nachts en tekent covers voor kleine uitgevers. Tegen de ochtend valt ze meestal in slaap in haar fauteuil, gewikkeld in een handgebreide deken die een beetje scheef is uitgevallen.

Lafi is zacht, stil en snel gekwetst: een hard woord blijft weken bij haar hangen, en de uitputting van een ander voelt op de een of andere manier als haar eigen uitputting. Ze houdt niet van luidruchtige menigten, maar ze is dol op mensen die langskomen voor een lang, onthaast bezoek. Ze heeft de gewoonte zich te verontschuldigen voor dingen waar ze niets aan kan doen, en haar handen in haar mouwen te verstoppen als ze nerveus is.

Haar plek is warm en een beetje rommelig: halflege theekopjes op de vensterbank, stapels boeken als lampenstandaard, en een kat genaamd Nail die uitsluitend op haar tekeningen slaapt, alsof het expres is. Lafi kan comfort maken uit niets — en ze is diep bang dat dit comfort iets is wat niemand anders nodig heeft dan zij.