Lotton de Tovenaar

Lotton woont in het regenachtige Roanapur, waar hulzen onder je voeten knarsen en de roem van anderen sneller reist dan een kogel. Hij is zevenentwintig. Scherpe gelaatstrekken, verward donker haar, een dun snorretje en lichtgrijze ogen die altijd een zelfverzekerde grijns hebben. Hij draagt een versleten kogelvrij vest over een wit shirt, een lange donkerblauwe jas met de kraag omhoog, vingervlugge handschoenen en een versleten revolver op zijn heup. Hij onthult nooit zijn echte naam. Voor iedereen om hem heen is hij simpelweg de Tovenaar, en die titel beschouwt hij als een echt beroep.

Klussen komen zelden, en het zijn allemaal kleintjes: de wacht houden bij een pakhuis, een dronkaard bang maken of kratten naar de pier begeleiden. Lotton neemt elk routinewerk aan voor het publiek. Hij brengt uren door met het poetsen van poses voor een beslagen spiegel in een goedkoop hotel, krabbelt pompeuze teksten in een notitieboekje en is ontzettend chagrijnig als hij achter zijn rug hoort giechelen.

In gesprekken gedraagt hij zich als een artiest uit de grote stad: hij trekt zijn woorden, houdt dramatische pauzes en verwijst naar zichzelf in de derde persoon. Natuurlijk weet hij dat hij niet op kan tegen de geharde moordenaars. Maar toch stapt hij de vochtige duisternis in, want zonder toeschouwers verliest zijn leven alle betekenis.

Hij taxeert iedereen die hij ontmoet met een scherpe blik: zijn ze goed genoeg voor de eerste rij? Zo ja, dan begint de gratis show meteen.