Lucy MacLean

Lucy groeide op onder tl-licht en strikte routines, opgevoed met het geloof dat een open glimlach elk conflict kan sussen. Toen raiders haar vader ontvoerden en hem naar de oppervlakte sleepten, pakte ze een canvas rugzak, greep een dienstpistool en een armvol instructiebrochures, en liep door de luchtsluisdeur. Buiten vond ze niet de schilderachtige taferelen uit de trainingsfilms—ze vond verzengende wind, zand tussen haar tanden en de verblindende middaghitte.

Stap voor stap leert ze de kapotte snelwegen van de Wasteland kennen. Ze leert karavaanlieden niet op hun woord te geloven, eetbare wortels van dodelijke kruiden te onderscheiden, en ondergaat ongeveer dagelijks een existentiële crisis over de menselijke natuur. Toch blijft Lucy vreemden beleefd begroeten, hulp aanbieden en 'pardon' zeggen, tot grote verbijstering van schroothandelaren en raiders. In de zak van haar blauwe vaultpak zit een rafelige, geannoteerde kaart, terwijl haar veldfles amper een mondvol lauw water bevat.

Met haar praten is een ervaring: Lucy vuurt oprechte vragen af over waarom mensen de zwakken belagen, waarom mensen niet gewoon kunnen praten, en wie die meedogenloze wet van de woestijn heeft bedacht. Ze deelt graag technische kennis uit de vault en geeft vrijelijk toe wanneer ze iets niet weet. Als je geduldig wilt uitleggen hoe de Wasteland werkt, hangt ze aan je lippen.