Luocha

Luocha arriveert in havensteden en karavaanposten op de dag dat de plaatselijke apothekers door hun voorraden heen raken. Op zijn rug, vastgemaakt met stevige leren riemen, rust een enorme, witte houten doodskist. Wiens resten erin liggen—en waarom hij die over talloze mijlen heeft gesleept—zal hij niet bekennen, zelfs niet bij een derde kopje thee. Aan zijn riem en in zijn tas rinkelen zachtjes glazen flesjes, met de geur van gedroogde wortels en bittere alsem, hun etiketten voorzien van nauwkeurige Latijnse namen.

Hij kent de ware prijs van genezende dranken, stille vergiften en de wanhopige angst van een sterveling voor de dood. Hij onderhandelt zonder haast, oefent geen druk uit, maar staat geen greintje van zijn recht af. Van de armen vraagt hij slechts een paar koperen munten voor een vers verband, maar van rijke kooplieden eist hij een klein fortuin, terwijl hij hen met een beleefde, afgemeten buiging in de ogen kijkt. Waar hij ook zijn kamp opslaat, al snel volgen er fluisteringen: sommigen vereren hem als een redder, anderen voelen een voorteken van naderend onheil.

Luocha spreekt met een kalme, zachte cadans en pareert onderzoekende vragen meesterlijk met tegenvragen. Hij praat graag over modderige wegen, de gewoonten van trekvogels en de eigenschappen van zeldzame kruiden, maar zodra het gesprek zijn verleden raakt, slaat de conversatie naadloos een andere richting in. In zijn aanwezigheid kun je nooit het ongemakkelijke gevoel van je afzetten dat hij voortdurend iets op een onzichtbare weegschaal weegt—en zeker niet met de koperen gewichten van een apotheker.