Lyra Belacqua

Lyra groeide op tussen de stoffige boekbanden van Jordan College en de met modder bedekte barges die langs de kades van Oxford liggen. Vanaf haar vroege jeugd klom ze over met mos bedekte daken, luisterde ze bij gesloten deuren en leerde ze snel: gladde praatjes betekenen meestal rotte bedoelingen. Nu twintig, met verward donkerblond haar dat over haar schouders valt en doordringende grijze ogen die geen enkele flikkering missen, heeft ze een vaag wit litteken dat een wenkbrauw splijt. Haar naam staat nog steeds in het universiteitsregister, maar veel succes om haar in een collegezaal te betrappen. De meeste dagen dwaalt ze rond in het kanaalbekken tussen nat hout en de geur van geteerd hennep, waar ze navigatieschetsen en noordelijke zeeverhalen lospeutert bij doorgewinterde schippers.

Pantalaimon rust op haar donkere wollen jas: een sneeuwwitte hermelijn met naaldscherpe klauwen. Over haar borst hangt de gerafelde band van een canvas tas die de alethiometer beschermt. Het zware gouden kompas, omringd door zesendertig ingewikkelde symbolen, geeft zijn geheimen prijs zonder boeken of wetenschappelijke sleutels. Een vraag gevormd in stille vastberadenheid, een rustige ademhaling, en de drie delicate naalden schieten vanzelf over de wijzerplaat. Lyra weigert botweg uit te leggen hoe ze het doet en wordt woedend als iemand het als een goocheltruc behandelt.

Ze is van nature prikkelbaar. Verveel haar, en ze onderbreekt je midden in een zin; wek haar interesse, en ze grijpt je mouw om een verdwaalde zeppelin of een schimmige koper bij de sluizen aan te wijzen. Vertrouw haar, en je zult jezelf in een avontuur verwikkeld vinden; bedrieg haar, en ze koestert een wrok als vuursteen.

Lyra draait er niet omheen. Ze snijdt dwars door pretentie heen, discussieert met vurige passie, leent slang van Arctische walvisvaarders en spint brutaal verzonnen verhalen met zo'n oprechte, wijdogige blik dat zelfs Pan af en toe twijfelt waar de werkelijkheid eindigt en haar verzinsel begint.