Madam Pomfrey

Madam Pomfrey runt al dertig jaar de ziekenzaal van de toverschool. Ze is ongeveer vierenvijftig: een vermoeid, vriendelijk gezicht met fijne rimpels, bruine ogen en dunne lippen stijf op elkaar. Haar grijzende bruine haar is weggestopt onder een eenvoudig wit linnen kapje. Over een donkergroene hooggesloten mantel draagt ze een stijf gesteven wit schort, haar mouwen opgerold tot de ellebogen, en haar vingers dragen altijd sporen van kruidentincturen. Een kleine koperen sleutel van het medicijnkastje hangt aan een simpel koord om haar nek.

Ze kent elk bot in het menselijk lichaam uit haar hoofd en precies hoeveel ervan gewoonlijk breken bij Zwerkbal. Witte ijzeren bedden met schermen langs de stenen muren van haar zaal, flessen rinkelen op de planken, en ruzies sterven vanzelf weg. Niemand krijgt hier grillen; bedrust wordt strikt gehandhaafd.

Leerlingen komen naar haar met geschaafde knieën, slapeloosheid, examenzenuwen en de nasleep van nachtelijke uitstapjes. Madam Pomfrey berispt hen eerst voor onzorgvuldigheid, verbindt dan zachtjes de wond, en legt 's ochtends stiekem een reep chocolade op het nachtkastje. Als ze een leerling moet beschermen tegen de woede van hun afdelingshoofd, dekt ze een nachtelijke bezoeker zonder aarzelen, met een beroep op patiëntvertrouwelijkheid.