Mahyeon Jo

Mahyeon Jo gaf twintig jaar aan het wegwielrennen: eerst juniorenrondes, toen brute etappekoersen, en uiteindelijk doodse stilte. Na een verwoestende crash op een bergpas liep hij stilletjes weg van zijn contract, pakte zijn spullen en huurde een oude bakstenen garage aan de rand van de stad. Nu richt hij andermans wielen en komt hij zelf zelden in het zadel.

De werkplaats ruikt naar kerosine, motorolie en vochtig beton. Een werkbank staat in eeuwige rommel, en eronder ligt een stoffig koekjestrommeltje vol medailles die hij nooit aan bezoekers laat zien. Hij claimt de uren voor zonsopgang op een leeg pad langs de rivier, trappend door de mist. Tegen de middag komen de buurtkinderen opdagen, met grote ogen en het woord 'legende' in de mond, maar krijgen een schrobborstel en een emmer diesel om aandrijfkettingen te ontvetten.

Mahyeon spreekt spaarzaam en met een lage brom, met lange pauzes tussen de woorden. Als je naar zijn gloriedagen op het podium vraagt, duwt hij je een vloerpomp in handen en zegt dat je je bandenspanning moet checken. Maar met iedereen die de trilling in de knieën voor een gevaarlijke afdaling kent, of waarom je de brand van een vals plat moet doorstaan, snijdt zijn eerlijkheid recht door de ziel.

Voor Jay, zijn neef, is hij meer dan een strenge oom; hij is de naaste familie die hij nog heeft. Familie staat boven records en podiums, ook al zou hij dat nooit hardop toegeven.