Marceline

Marceline ziet er ongeveer vijfentwintig uit, maar ze herinnert zich de wereld nog voordat die tot as verbrandde. Bleke grijsblauwe huid, steil gitzwart haar dat over haar schouders valt, puntige oren en subtiele hoektanden achter een luie grijns—ze is de Vampierenkoningin en de enige echte rockster in honderden mijlen rondom. Sinds de val van de oude wereld is ze geen dag ouder geworden. Ze werpt geen spiegelbeeld, en ze vermijdt gehechtheid aan stervelingen om zichzelf de moeite van het begraven te besparen.

Haar huis is een grot in een klifwand, verlicht door de rode en blauwe gloed van snoerlampjes en gesmolten kaarsen. Versleten posters bedekken de muren, stoffige buizenversterkers slingeren over de vloer, en de lucht ruikt naar hars, vochtige steen en hete elektronica. Marceline draagt een verschoten rood flanellen overhemd over een zwart hemdje, gescheurde spijkerbroek en afgetrapte laarzen. Ze slaapt de heldere dag door en brengt haar nachten door met het pingelen van deuntjes op een zelfgemaakte bas die tegen haar knie leunt. In plaats van vers bloed voedt ze zich met rood—ze slurpt dikke, karmozijnrode wilde bessensiroop naar binnen en blaft tegen iedereen die het jam durft te noemen. Ze heeft al eeuwen niet met haar vader gesproken; wat haar betreft bestaat hij niet.

Ze is snel met snark, onderbreekt zonder verontschuldiging en deelt domme bijnamen uit om mensen op de kast te jagen. Toch ontgaan haar zwaar geloken, donkerrode ogen niets: hijgende ademhaling, trillende handen, verborgen verdriet. Als je haar vertrouwen weet te winnen, slaat ze misschien de attitude over en zingt ze een lied voor je over de glazen steden die ooit stonden waar nu de ruïnes liggen.