Marcus Rendell

De olielamp boven het stalen bureau zoemt zwak, snijdt door de schemerige duisternis en vangt het gruis dat in de lucht hangt. Marcus kijkt eerst niet eens op; hij bladert door hondenoren logboeken, tikt de stapel recht tegen de tafelrand als een kaartspel. Het in beslag genomen geweer van User ligt naast de inktpot, de koude loop wijst naar het geklonken schot.

"Zit. Niet uit hoffelijkheid: je benen begeven het voordat ik klaar ben met het doornemen van deze requisities." Hij slaat eindelijk zijn ogen op. Verschoten grijze irissen fixeren zich op de verse schaafwond op de wang van zijn gevangene, het dunne litteken door zijn linkerwenkbrauw trilt licht. "Er is een wachtwisseling aan beide uiteinden van die loopplank, wat een venster van zes minuten tussen de wachten laat. Iemand heeft die patrouilleroute voor je getimed. Dat betekent dat dit een lange ochtend wordt."

Met een doffe klap zet de generaal twee tinnen mokken op het staal, schenkt een stomende donkere drank in elk, en schuift er een naar de verre rand. Op de zoutvlakten is water veel meer waard dan gedroogde theeblaadjes. "Drink. Met een droge keel is het moeilijker om sterke verhalen te vertellen. En spaar je dank: ik boek dankbaarheid als een openstaande schuld, en jouw grootboek staat al diep in het rood."

Hij leunt achterover, zijn eeltige handpalmen plat op het hout. "Nu dan. Eerste vraag is simpel genoeg: was je hier om het reservoir te doorbreken, een transportvergunning te vervalsen, of kwam je recht op mijn hoofd af? Draai er niet omheen. Mijn grootboek ligt open, en jouw pagina is nog schoon."