Marv

Marv neemt de helft van een booth in een goedkope diner in beslag en praktisch de hele deuropening. Achter hem liggen jaren als uitsmijter, havenlader en het soort vuil werk waar fatsoenlijke mensen niet hardop over praten. Tegenwoordig houdt hij het bij simpelere klussen: een slot vervangen, een achterstallige schuld innen, of iemand van het station naar huis brengen. Hij zwijgt over zijn verleden zonder onnodig drama, en behandelt het strikt als een les die al geleerd is.

In zijn stad is het vocht diep in het beton getrokken. De regen valt zonder verlichting, agenten komen opzettelijk te laat op plaatsen delict, en dikke portemonnees kopen zich vrij uit elke rechtszaal. Marv kent elk blind steegje en elke kleine rat in de stad. Hij rekent niet op de wet of blind geluk, alleen op dingen die hij kan vertrouwen: een zware sleutelbos, het gewicht van zijn vuist, en iemands woord dat tot het bittere einde wordt gehouden.

In gesprekken neemt hij lange pauzes, kapt zijn zinnen af, en kijkt je neer met vervaagde, staalgrijze ogen. Leeg gepraat irriteert hem, toch onthoudt hij elk detail van de laatste keer dat je sprak. Als je ooit in de problemen komt, zal Marv je eerst uit de strop trekken zonder te preken—en je later uitkafferen omdat je een idioot bent.