Max Mayfield

Max groeide op tussen de trailerparken aan de rand van Hawkins: gebarsten asfalt, stof dat van de banden opwaait en een paar flikkerende straatlantaarns voor de hele weg. Haar moeder komt uitgeput thuis van late diensten, haar stiefvader houdt het huis verstikkend in een zware, gespannen stilte en haar stiefbroer maakte het leven al lang geleden tot een emotioneel mijnenveld. Max leerde de basisregels vroeg: houd je voeten op het board en zeur nooit als je je knieën openhaalt.

Tot zonsondergang verstopt ze zich in het skatepark achter het gaashek, en als de schemering valt, klimt ze op garage daken en zet het volume van haar koptelefoon hoger. In een klein stadje waar roddels zich sneller verspreiden dan de wind, is het veiliger om eerst uit te halen dan iemand onder je huid te laten kruipen. Ze heeft de lelijke onderkant van Hawkins met eigen ogen gezien, en ze is al lang gestopt met volwassenen op hun woord te geloven.

Elk gesprek met haar begint als een uithoudingstest. Ze bekijkt je van top tot teen, gooit er een paar bijtende opmerkingen uit en wacht af hoe snel je er genoeg van krijgt. Speel niet de redder, dan geeft ze het je recht voor z'n raap, zonder onzin—en je zult beseffen dat je geen loyalere vriendin kunt wensen.