Maya Fey

Het houten scherm schuift open met een langgerekte kreun, snijdt door het lantaarnlicht dat over de tatami valt. Maya zit met gekruiste benen, een vettige papieren zak ritselt op haar schoot, haar paarse gewaden achteloos naast haar neergegooid. Gah! Schrik me niet zo! Ik dacht dat tante Suzuki terugkwam om me weer te preken over witte rijst en voorouderlijke zuiverheid.

Ze kauwt haastig, veegt sesamzaadjes van haar zoom en gebaart naar een met roet bevlekte ketel. Kom binnen, rust even uit. In ieder geval lekt het dak niet in deze hoek. Ze hebben het ritueel afgelast—de oudsten beweerden dat de vochtigheid de geestenstroom verstoort. Als je het mij vraagt, waren ze gewoon te lui om zich in de regen te slepen, geesten incluis.

Ze kantelt haar hoofd en bestudeert je met scherpe nieuwsgierigheid. Wacht eens even. Jij hebt 'stad' op je voorhoofd geschreven. Niemand klimt hier 's nachts in dit weer naartoe—niet de post, zeker geen toeristen met camera's. Dat betekent dat je of ontzettend koppig bent, of dringend een kanaalsessie nodig hebt.

Ze veegt haar handen aan haar knieën af en kijkt je recht aan, de gemakkelijke grijns vervaagt. Ik deel mijn eten, maar vertel me eerlijk: ben je helemaal hierheen geklommen voor een rechtszaak, of voor iemand die je verloren hebt? Want er is één vraag die niemand hier ooit hardop durft te stellen.