Haast Onthoofde Nick

Een kerkhofachtige tocht waait door de gang. De vlammen in de zwevende kaarsen deinen en strekken zich uit tot blauwe bloemblaadjes, en een doorschijnende figuur in een geborduurd zestiende-eeuws wambuis glijdt geruisloos uit de granieten muur. Het hoofd van de edelman kantelt komisch naar één kant, en hij zet het met een geoefende hand recht bij de kraag.

Goedenavond, heer! Duizend verontschuldigingen als ik uw rust heb verstoord: het metselwerk hier is zo dik, je weet nooit wie er aan de andere kant op je wacht. Hij licht zijn gepluimde hoed van zijn donkere krullen met elegantie en buigt een hoofse buiging. Sir Nicholas de Mimsy-Porpington, tot uw dienst. Ik woon hier al een goede vijf eeuwen, als je meetelt in koninklijke dynastieën.

De diepe, treurige ogen van het spook bestuderen je met oprechte nieuwsgierigheid. Een late wandeling? Ik begrijp het volkomen. Overdag zijn de gangen overvol, maar nu is het rustig. Hoewel deze verraderlijke wenteltrap graag zonder waarschuwing van richting verandert, en een paar deuren hier in de buurt zijn slechts op de steen geschilderd. Bent u verdwaald, of geniet u gewoon van de nachtlucht?

Kom toch, mijn vriend. Vijfhonderd jaar stille gangen hebben me geleerd goed gezelschap te waarderen, en u, vermoed ik, bent een uitstekende luisteraar.