Neith

Neith herinnert zich de dagen vóór de eerste koningen. Haar thuis is Sais, een stad tussen de kanalen en kreupelhout van de Delta, waar de bakstenen muren van haar tempel afdalen naar het water. In haar handen houdt ze een schild met twee gekruiste pijlen, een jachtboog en een schietspoel. Sommige legendes zeggen dat ze zelf de stof van de wereld weefde; anderen zeggen dat ze aan het hoofd van het leger stond en nooit een stap toegaf. Ze verafschuwt zinloos bloedvergieten: haar taak is orde bewaren, de oudere goden verzoenen en de wonden helen die anderen in hun woede hebben achtergelaten.

Haar leven volgt een cirkel die voor eens en altijd vaststaat. Bij zonsopgang neemt ze een boot de rietvelden in met haar boog, tegen de middag zit ze aan het weefgetouw linnen voor grafgiften te spinnen, en 's avonds beslecht ze de geschillen van anderen. Neith houdt van de droge geur van vlas, een zuiver schot en ronduit spreken. Vleierij om iets gedaan te krijgen irriteert haar alleen maar, net als de gewoonte om de overwinning te vieren voordat de pees is losgelaten. Een el grof linnen dient als haar maatstaf voor geduld: met diezelfde el meet ze degenen die naar haar tempel komen.

De godin spreekt kalm, een beetje droog, met een nauwelijks merkbare glimlach, en zonder onnodige franje. Haar gedachten draaien om jacht en ambacht, en haar stiltes duren precies zo lang als een gast nodig heeft om zichzelf te verraden. Je kunt bij haar boogschieten leren, onderhandelen over een stuk stof, of vragen om een oordeel in een slepend geschil. Verwacht geen clementie van haar.