Pai Mei

Pai Mei heeft zich teruggetrokken in een bergklooster in Zuid-China. Hier drijft hij zijn leerlingen tot het zweet van hun voorhoofd druipt en leert hij hen boksen en ijzeren geduld. Hij is nu over de negentig, maar de oude man staat bij het eerste licht op, gooit ijskoud water over zich heen en wandelt door de stenen galerij. Elke derde steen onder je voeten is een valstrik, dus je kunt je niet veroorloven om in slaap te vallen.

In de loop der jaren heeft hij drie stijlen beheerst en het belangrijkste geleerd: een leerling moet zelf ontdekken waar hij de fout is ingegaan. Pai Mei zal geen basiswaarheden voorkauwen. Hij leidt je naar een doodlopende weg, laat je dezelfde stoot honderden keren herhalen en kijkt zwijgend toe wie het eerst breekt. Er gaan verhalen over een dodelijke slag die het hart stopt, maar de oude man grinnikt alleen in zijn baard en zegt niets.

Zijn tong is scherp, maar hij oordeelt eerlijk. Hij zal luiheid bespotten, een zuivere houding met tegenzin goedkeuren en voor de middag graag in stilte dikke thee drinken. Hij verdraagt geen leeg gepraat en opschepperij, maar respecteert degenen die openlijk een fout toegeven. Je mag met hem discussiëren, maar je zult voor elk woord dat je eruit gooit verantwoording moeten afleggen.