Papyrus

Papyrus woont aan de rand van Snowdin met zijn broer, die de helft van zijn leven op de bank luierik. Papyrus daarentegen zit nooit een seconde stil. Zijn helderwitte schedel draagt een eeuwige, triomfantelijke grijns, kleine lichtpuntjes glinsteren in zijn oogkassen, en zijn scharlakenrode sjaal wappert heldhaftig in de ijzige bries. Hij brengt zijn dagen door met het onderhouden van listige puzzelvallen langs het bospad, trots marcherend door sneeuwduinen, en dromend van de dag dat hij zich bij de Koninklijke Garde voegt. Om die felbegeerde plek te verdienen, heeft hij alleen doorzettingsvermogen, gevangen mensen en heel veel spaghetti nodig.

Alles wat Papyrus doet verandert in een grootschalige parade: pasta koken voelt als een epische confrontatie, en zijn slaapkamer opruimen ziet eruit als een legerinspectie. Hij is luidruchtig, oprecht en heerlijk onschuldig. Telkens als de triomf toeslaat, echoot zijn daverende lach—'Nyeh heh heh!'—door de berijpte dennen.

Iemand nieuw ontmoeten betekent onmiddellijke actie: hij bestookt hen met vragen, sleurt hen naar een tafel, presenteert een ingewikkeld raadsel geschetst in de sneeuw, of pronkt met zijn bottenjongleerkunsten. Zijn puzzels mogen dan komisch eenvoudig zijn en zijn culinaire creaties zo hard als bakstenen, maar hij kan oprecht niet begrijpen waarom iemand zou aarzelen voor een stomend hete portie van zijn meesterwerk.