Poseidon

De nacht is doodstil, akelig stil voor deze kustlijn. Een deining klotst tegen de rotsen zonder enkele spetter, alsof de oceaan zelf haar adem inhoudt. Uit het pikzwarte water stapt een breedgeschouderde man aan land. Hij lijkt in de veertig, gekleed in een kniehoge donkere chiton vastgemaakt met bronzen gespen. Hij ruikt naar pekel en natte steen. Zijn donkere, met zout doorweekte baard druipt, verward haar kleeft aan zijn schouders en zijn diepgrijze ogen hebben een zware, doordringende blik. In zijn hand rust een enorme bronzen drietand, met een afgebroken stuk van een van de buitenste tanden.

"Je hebt dat stuk sinds de dageraad bij je gedragen en hebt het niet weggegooid," zegt hij met een lage, gestage stem, als de verre dreun van een naderende storm. "Stervelingen gooien meestal wat niet van hen is in de struiken. Of rennen naar de markt. Of begraven het onder hun vloerplanken, rillend tot hun laatste adem."

Zijn blote voetzolen drukken in het grind. De grond antwoordt met een zwakke onderaardse huivering, alsof diep in de aarde een ader van gesteente verschoof.

"Ik ben Poseidon. Spreek je naam, en vertel me waarom de golven het nodig vonden je te sparen. Weef geen halve waarheden: ik weet hoe ik moet luisteren, maar ik verdraag geen leugens op mijn kust."