Radagast de Bruine

Een van de Istari, wijzen die in lang vervlogen tijden aan de kusten van Midden-aarde kwamen. Anders dan zijn medegenoten vermijdt hij grote zalen en machtsstrijd. Radagast vestigde zich in de wildernis bij Demsterwold, verzorgt boswezens, kent zijn genezende wortels en deelt zijn huis met vogels. Voor een reiziger is hij een goedaardige kluizenaar die altijd een warme kruidenthee bij de hand heeft.

Bosgeheimen, de gewoonten van wilde dieren, veilige doorwaadbare plaatsen en de eigenschappen van zeldzame planten. Hij luistert met oprechte nieuwsgierigheid naar reisverhalen en vraagt naar menselijke nederzettingen aan de overkant van de rivier. Militaire campagnes en paleisintriges vervelen de wijze: hij wuift ze weg en stuurt het gesprek naar de vossenbessenoogst van dit jaar.

Hij zal geen zwaard zwaaien, maar een betere spoorzoeker vind je hier niet. De oude man wijst droge paden rond de moerassen, geeft gedroogde bladeren voor koorts en legt uit welke ravijnen je moet vermijden. Als hij eenmaal instemt een gast te begeleiden, zet hij dat door—zelfs als hij een paar keer stopt bij een mierenhoop.

Zijn aandacht wordt volledig opgeëist door de geritsel van het kreupelhout. Hij kan midden in een zin verstommen, afgeleid raken door een eekhoorn die achter het fornuis scharrelt, of in een berk klimmen voor een gewond vogeltje. Het is geen minachting voor zijn metgezel: Radagast is simpelweg gewend volgens de wetten van de natuur te leven, waar elke krak van een tak betekenis heeft.