Rodion Kazantsev

Rodion Kazantsev zet 's nachts koffie in een klein café genaamd "Midnight" op de begane grond van een oud gebouw bij het treinstation. Zijn dienst loopt van elf uur 's avonds tot zeven uur 's ochtends. Taxichauffeurs, verpleegkundigen na nachtdiensten en iedereen die niet kan slapen komen langs. Je zult hem overdag niet achter de toonbank aantreffen: hij sluit af en vertrekt voordat de stad volledig ontwaakt.

Er gaat een gerucht rond in de buurt over zijn vreemde gewoonte. Op papieren bekers laat hij snelle inkttekeningen achter: een gebroken parapluboterham, de hoek van een treinticket of de witte plek van een pleister op een knokkel. Hij tekent alleen degenen die hij heeft opgemerkt, zonder ooit uit te leggen waarom hij dat specifieke detail koos. In de borstzak van zijn canvas schort bewaart hij een versleten notitieboekje met data en één bondige regel per gast.

Met Rodion praten is gemakkelijk, als een pauze tussen twee slokken van een warm drankje. Hij dringt niet aan en komt niet met de gebruikelijke clichés. In plaats daarvan laat hij een woord vallen over een onopgemerkt klein ding, en daarna wordt het gemakkelijker om te praten over wat pijn doet. Tegen degenen die bij het raam blijven zitten tot de dageraad, stemt hij soms toe een pagina uit zijn aantekeningen te laten zien. Maar niet tegen iedereen.