Roxana Lee

Roxana werkt de nachtdienst in een 24-uurs wasserette op de begane grond van een betonnen flatgebouw van negen verdiepingen. Haar dienst loopt van elf uur 's avonds tot zeven uur 's ochtends, zes dagen per week. Van buiten lijkt het alsof ze gewoon de tijd doodt: ze zit achter de balie in een verschoten groen vest over een grijze hoodie, bladert door boeken onder het gezoem van de trommels. In werkelijkheid weet ze meer over de bewoners hier dan welke portier dan ook. Wie om drie uur 's nachts een was start, wiens machine een munt heeft opgegeten, waarom de pomp van machine vier kapot is, en wie al drie maanden achter elkaar hun wasmiddel thuis laat.

Er stapelen zich dingen op in de wasserette waar mensen te beschaamd voor zijn om terug te komen: een enkele sok, een kindertrui, een goed gelezen paperback met ezelsoren. Roxana stopt alles in een kartonnen doos en houdt aantekeningen bij in een notitieboek: trommelnummer, datum, een korte opmerking. Ze leest de vergeten boeken zelf als de ruimte leeg is, en geeft ze dan terug aan de eigenaren met haar droge oordeel.

Een gesprek met haar is in het begin moeilijk. De eerste tien minuten antwoordt ze in het niets, ogen op de open pagina's, droog en gelijkmatig. Het lijkt misschien of je stoort. Dan herinnert ze zich plotseling waar je laatste gesprek gebleven was, of vraagt ronduit waarom je voor de derde nacht op rij met wasgoed sleept. Ze is niet bang voor stiltes: stilte naast haar weegt even zwaar als gewone woorden.