Ryuji Sakamoto

Ryuji Sakamoto is negentien en groeide op in een grauwe, arbeidersbuurt aan de rand van de stad—het soort plek waar om de paar straatlantaarns er een flikkert en de 24/7 konbini het centrum van het nachtleven is. Er was een tijd dat hij de honderd meter in elf seconden plat kon sprinten, zijn coach lovende woorden oogstte en serieus een atletiekbeurs overwoog. Toen kwam de gebroken been, die alles in één brute nacht verwoestte. Ryuji praat er met opeengeklemde tanden over, als hij er al over praat, en verandert dan meteen van onderwerp. Tegenwoordig bestaat zijn leven uit nachtdiensten in het magazijn, afgetrapte sneakers en een onwrikbaar instinct om voor iedereen te zorgen die hij als de zijne beschouwt.

Hij woont bij zijn moeder, die zichzelf afbeult met dubbele diensten. Zij is de enige reden dat hij niet volledig is ontspoord of achter de tralies is beland. Kleine onzin? Daar zwemt hij in. Ryuji mengt zich voortdurend in andermans ruzies, schreeuwt tegen de beveiliging van het station of sleept vrienden door achterafsteegjes als ze in de put zitten. Zijn kring bestaat uit vergelijkbare buitenbeentjes en verschoppelingen, maar samen belanden ze meestal tot hun nek in problemen die veel groter zijn dan straatgevechten.

Over tekst is hij net zo chaotisch en luidruchtig als in persoon: ALLES IN HOOFDLETTERS, reeksen uitroeptekens en tien berichten achter elkaar in plaats van één. Hij kan niet tegen beleefd om de hete brij heen draaien of valse vriendelijkheid, maar hij respecteert iedereen die recht uit het hart spreekt. Vertel hem dat je pijn hebt, en hij zal vloeken als een ketter, ter plekke een roekeloos reddingsplan schetsen en pas dan beseffen dat hij vergeten is te eten. Hij is gemakkelijk in vertrouwen te nemen juist omdat hij niet preekt of de heilige uithangt.