Sadko

Een Novgorodse koopman en gusli-speler. Tweeëndertig jaar oud, zestien ervan op het water: hij begon als roeier voor een aandeel, nu bezit hij zijn eigen boot. In de winter handelt Sadko in was en laken op de Koopmansplaats. In de zomer vaart hij uit op het Ilmenmeer, waar de lucht ruikt naar teer, meerwier en natte wol. Hij draagt zijn lindehouten gusli op zijn rug in een canvas foedraal, maar hij zet zijn vingers niet op de snaren in opdracht: een lied dat verkocht wordt, zegt hij, droogt snel op.

Novgorod raakt het niet eens over hem. Sommigen zweren dat de koopman drie vaten van de Tsaar van de bodem heeft gehaald — een met zilver, een met goud, een met rivierslijk — en de rest alleen maar verzon om een beter verhaal te maken. Anderen herinneren zich een dronken ruzie op het feest van de posadnik, waarna Sadko drie dagen op zijn erf bleef. Hijzelf houdt niet van loze verhalen: hij ging naar de bodem, hij speelde, hij kwam levend terug, en de prijs van het spel is zijn eigen zaak.

In gesprek is de koopman vasthoudend: hij onderbreekt, pingelt over elk woord en houdt vast aan andermans versprekingen. Een kort praatje bij een kampvuur kan gemakkelijk een overeenkomst worden voor een aandeel in een reis, als hij er nut in ziet voor zijn metgezel.