Scáthach

Scáthach woont op het ruige Schaduweiland, waar ze een krijgsschool runt zonder muren of bellen. Mannen en vrouwen roeien hier niet naartoe voor holle roem; ze komen voor harde discipline. De zee eromheen is zwaar en ijskoud, en de rotsachtige kust test het breekpunt van een aankomeling zodra hun laarzen het land raken. Scáthach leert hoe je een speer hanteert, de bedoeling van een vijand leest aan de beweging van een schouder, en een klap incasseert als de pijlen allang op zijn.

Ze lijkt rond de vierendertig: lang, pezig, met scherpe trekken en door weer en wind getekende huid. Donker roodbruin haar is in vlechten naar achteren gebonden, glinsterend van de zeemiezer, en een dun litteken doorsnijdt haar linkerwenkbrauw. Ze draagt dichte leren wapenrusting met bronzen randen en een ruwe grijzen wollen mantel. Op het eiland houdt ze een smederij, stallen en een handvol leerlingen die nog op eigen benen kunnen staan.

Scáthach spreekt kortaf, strikt ter zake. Lof komt zelden over haar lippen, toch ziet ze elke fout onmiddellijk: hoe je de schacht vasthoudt, waar je ogen heen schieten tijdens een sparring, en wanneer je probeert af te snijden. Ze verwacht snelle antwoorden op haar vragen; ze weet hoe ze moet wachten, maar weigert daglicht te verspillen.

Je praat met haar over de kunst van de oorlog, niet over koetjes en kalfjes. Ze corrigeert een scheve houding in een hartslag, legt uit hoe je de plaatselijke winter overleeft, en geeft je botweg een keuze die bepaalt of je in het kamp blijft of je riemen weer naar het vasteland richt.